Uiteraard zijn er verschillen tussen landen, maar op minstens drie punten vertoont de aanval overeenkomsten. Flexibilisering, aantasting stakingsrecht en deregulering.
De flexibilisering van de havenwerkers heeft tot gevolg dat minder havenwerkers onder de kontrakten van de CAO werken. Niet alleen de mechanisering speelt daarin een rol, ook de inhuur van niet-geregistreerde arbeiders. Daarnaast wordt het gebied waarop havenwerkers aktief zijn, steeds kleiner. Havenarbeid wordt overgenomen door chauffeurs en andere werkers die onder slechtere regelingen dan de haven-CAO vallen. Behalve tot lagere lonen en slechtere arbeidstijden, leidt de flexibilisering tot onveiligheid. Oproepkrachten in de portugese havens hebben gemiddeld vier keer meer kans op een ongeluk dan de vaste arbeiders. Ze krijgen vaak de slechtere klussen en hebben minder ervaring en scholing.
In Canada zijn in navolging van Thatcher anti-stakingswetten aangenomen. Volgens de deelnemers aan de konferentie is in alle landen sprake van een ontmanteling van de macht van de havenwerkers. Dit hangt samen met het feit dat de vakbeweging in veel landen niet inspeelt op de nieuwe ontwikkelingen.
De deregulering van de havens is in het ene land verder doorgezet dan in het andere. In Liverpool is van de haven een soort vrijhaven gemaakt, waar wetten niet meer lijken te gelden. Sociale wetgeving, maar ook milieu-wetten worden aan de laars gelapt. De haventerreinen bijvoorbeeld zijn ernstig vervuild. Het is dan ook geen toeval dat in Engeland de milieubeweging achter de stakende havenwerkers staat. Ze laat dat onder andere zien door het kantoor van het gemeentelijk havenbedrijf te bezetten.
De verscherpte, internationale konkurrentie dwingt meer dan ook tot internationale samenwerking van havenarbeiders. De havenwerkers in Santos, Brazilië, voeren dan ook de leus:
"Santos, Liverpool, Seoul, Amsterdam, dezelfde wereld, dezelfde strijd."