Vooruitgang is terug naar de vorige eeuw

Hier en daar wordt gedacht dat havenwerkers de vooruitgang willen tegenhouden. Bedoeld wordt dan de flexibiliteit. Ach, ze willen gewoon niet kopje ondergaan in de golf van flexibiliteit die door Nederland en de rest van de wereld spoelt.

Over vooruitgang gesproken: de mensen die nu ontslagen zijn, zijn de dagen kwijt die zij vorig jaar hebben opgespaard. Dat is hun beloning voor een flexibele opstelling bij grote drukte.

Ontregeling

De bazen zeggen dat havenwerkers niet flexibel zijn.

Als twee SHB-ers zitten te wachten op een vrachtwagen om een boot te laden en die wagen verzeilt in een file en komt pas 's avonds, vinden de bazen dat die SHB-ers weggestuurd kunnen worden en later nog maar eens terug moeten komen.

Of als de boot vertraging heeft, kan er best 's avonds een dienst gedraaid worden. Of dat er net zo gemakkelijk in Rotterdam gewerkt kan worden als in Amsterdam.

Verder gaat hun begrip over flexibiliteit niet. Ze vergeten dat flexibiliteit ontregeling is, een extra aanslag op het sociale leven. Na drie weken dag- en drie weken avonddienst, is er een probleem met een kind dat naar school moet. Om over de voetbalklup maar niet te spreken. Je kan je dan alleen nog maar bezig houden met je werk. Leven wordt dan werken. Het minste dat mensen willen, is dat ze voor die opofferingen volgens de CAO betaald worden.

Japanse toestanden

Het idee van Schermer gaat in die ontregeling heel ver. Er is elke week minimaal vier dagen werk, dat weet je. Maar verder moet je maar afwachten of er nog meer werk aankomt en welke dagen dat zijn. Hetzelfde geldt voor het afmaken van werk. Eerst moest dat van tevoren aangezegd worden, maar nu kan iedereen altijd verplicht worden anderhalf uur over te werken. Waar het op neer komt, is: opkomen als er werk is, wegblijven als er geen werk is. Leven op het ritme van het werk volgens de eisen van de baas. Dat is niet alleen een sociale ramp, maar ook een afbraak van werkgelegenheid.

Nou zijn die bazen ook weer niet helemaal achterlijk. Ze willen aan de ene kant die ontregeling, maar snappen aan de andere kant dat mensen daarvoor niet staan te springen. Dus proberen ze mensen te verlokken met hoge salarissen. Weliswaar tijdelijk en selektief, maar ze willen mensen binden. Of ze dat lukt, hangt van de alertheid van de havenwerkers af. Maar dat betekent op dit moment wel, elke dag voor politieagent spelen. Dat is een extra klus die je niet eindeloos kan volhouden. Ook, omdat degenen die ze weten te verleiden rechteloos zijn en daarmee behoorlijk gewillig. Die mensen kun je dat niet kwalijk nemen, de bazen wel. Die zijn heel goed in staat deze situatie uit te buiten. In de praktijk betekent dat bijvoorbeeld, autoboten legen door studenten. Ongezond, in kleine autoos kruipen en in de uitlaatgassen lopen. Voor de studenten is het tijdelijk werk dat best redelijk betaald wordt, maar dan wel onder japanse arbeidsomstandigheden, terug naar de negentiende eeuw. Zo'n autoboot heeft bij een piek zestig mensen nodig, de SHB kan dat niet opvangen. Wel als de bazen zouden willen plannen, maar dat verdommen ze.