De wereld schokt, Israël is 'neutraal'.

Autocraten confereren in de woestijn

Yacov Ben Efrat (*)

Sinds zondag 3 april jongstleden raakt Israël in een staat van 'manie'. Binnen drie dagen slaagde minister van Buitenlandse Zaken, Yair Lapid, erin een regionale conferentie te organiseren in Sde Boker, een kibboets in de Negev woestijn, waaraan zijn collega's van vier Arabische landen deelnamen. Dat was in aanwezigheid van Anthony Blinken, de minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten. Op dezelfde avond ontstond er een sombere stemming na de moordaanslag in de Israëlische stad Hadera door twee inwoners van Umm al-Fahm. [ongeveer dertig kilometer ten Noordoosten van Hadera, de stad die wel aangeduid wordt als de noordelijke grens van Tel Aviv]

De volgende dag werd nog somberder na een bloedbad op de Westelijke Jordaanoever (stad Bnei Brak) met twee doden en meerdere gewonden.
Dit is de Israëlische werkelijkheid die ons al meer dan twintig jaar vergezeld. Ja, we leven met 'granaatscherven in de kont' naar de beeldspraak in 2013 van de huidige premier Bennett. Hij legde toen uit dat Israëli moeten leren leven met het feit dat er voor de Palestijnse kwestie geen oplossing is. De scherven kunnen niet verwijderd worden, dus moeten we ermee leren leven.

Foto zes deelmerers hand in hand
Conferentie Sde Boker ministers Buitenlandse Zaken Bahrein, Egypte, Israël, Verenigde Staten,
Marokko en Emiraten - derde van links Yair Lapid (Israël), wikimedia.

Tegenover Biden

De landen die besloten de verhoudingen met Israël te normaliseren, lijken Bennets positie te koesteren. Daartoe aangemoedigd door Donald Trump zijn ze in de 'vredeskar' gesprongen. Niet uit liefde voor Mordechai [hoofdpersoon in het boek Ester van de Hebreeuwse bijbel], maar uit haat tegen de Perzische Haman [een schurk uit hetzelfde boek]. De Palestijnen zijn door de Arabische wereld jarenlang voorgesteld als een een intern Israëlisch probleem. Bennets nieuwe Arabische partners kunnen aan de zijlijn slechts wat bedroefd kijken naar hun nieuwe vriend die verstrikt zijn in dit onoplosbaar probleem.

Elk land dat aanwezig was bij de kibboets Sde Boker droeg zijn eigen 'granaatscherven'. De Emiraten zijn belast met de oorlog in Yemen, de Marokkanen zijn in conflict met Polisario, de Egyptenaren met Ethiopië over de Al-Nahda dam in de Nijl, terwijl Bahrein te maken heeft met een sjiitische meerderheid die strijdt voor volledige burgerrechten. Wat de landen verenigt met Israël is de vijandigheid tegenover Bidens regering die in tegenstelling tot Trump en Netanyahu streeft naar een vernieuwde nucleaire overeenkomst met Iran. Ze beschouwen zich door Biden in de steek gelaten.

Vijandig front

Zonder twijfel was de genoemde conferentie een test voor Anthony Blinken die rechtstreeks uit Polen naar het Midden-Oosten was gekomen. Daarvoor had hij samen met Biden in Brussel deelgenomen aan een serie bijeenkomsten met NAVO bondgenoten die gericht was op eenheid tegenover Poetin. In feite staat heel Europa vandaag tegenover de noodlottigste confrontatie sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog. Poetin, een ongeremde en bloeddorstige dictator besloot namelijk de Europese grenzen te 'herschikken' door Oekraïne binnen te vallen met als doel het democratisch regiem omver te werpen.

Pentekening
Tsaar Ivan IV. 1520-1584
- Iwan De Verschrikkelijke -
staat model voor de autocratie.

Vanaf het begin van zijn presidentschap omschreef Biden de huidige periode als een strijd tussen autocratie en democratie. Laten we niet vergeten wat er in de Verenigde Staten gebeurde tijdens de couppoging van Donald Trump na zijn weigering de verkiezingsresultaten te erkennen om vervolgens te proberen deze met geweld naar zijn hand te zetten. Biden zat dan wel aan dezelfde tafel in Sde Boker, strooiend met glimlachjes, maar begreep dat hij tegenover een vijandig front stond dat niet bereid was met de Amerikaanse plannen mee te gaan.

Geen steun aan Oekraïne

De meeste Israëlische politici bewonderen Donald Trump, de ontwerper van de ''Abraham akkoorden'' die de verhoudingen 'politiek normaliseerden' en een einde maakten aan de nucleaire overeenkomst met Iran. Ze zien het onderscheid van Biden tussen democratie en autocratie hoogstens als naïef en minstens als verachtelijk. De Chinese en Russische regiems zijn partners van beslissend belang voor Israël en de Arabische regiems zijn een veiligheidsgarantie. Democratie is de grootste vijand van Saudi-Arabië en de Emiraten slaan elke democratische beweging in de Arabische wereld fel neer, zoals te zien was na de opkomst van de Arabische lente in Egypte, Soedan, Jemen en Syrië. Het bezoek van Bashar al-Assad naar Dubai benadrukt de band tussen de Golfstaten met de tirannen in de regio. Deze regiems zijn niet alleen bondgenoten, maar een belangrijk onderdeel van Israëls nationale veiligheid.

Het is niet toevallig dat Israël en de Arabische partners weigeren de Russische invasie in de Oekraïne te veroordelen. Saudi-Arabië bijvoorbeeld dwarsboomt openlijk de sancties tegen Poetin door te weigeren de productie te verhogen, hetgeen de prijsstijgingen zou compenseren voor de landen die Rusland boycotten. Zoals Poetin hopen Saoedi-Arabië en Israël dat Trump in 2024 als president terugkeert. Terwijl de wereld in beweging is de democratie te redden in de oorlog tegen Poetin, organiseert Israël een regionale conferentie als een front tegen Iran en de regering van Biden.

Minachting Palestijnen

Israël en de Golfstaten proberen de wereld ervan te overtuigen dat Poetin hun vriend en bondgenoot is en Iran het ware gevaar vormt. Het feit dat Poetin een naburig land binnenvalt, schaamteloos, en de basis legt om daar massavernietigingswapens te gebruiken, is geen discussie in Israël. Over het gevaar van een derde wereldoorlog maakt de leiding van Israël zich geen zorgen. Ze is tegenwoordig in oorlog met Iran dat het plan heeft kernwapens te produceren, terwijl Israël volgens buitenlandse publicaties daarvan dozijnen, zo niet honderden, in bezit heeft. De genadeloze dictator Poetin zwaait ook met kernbommen zo'n vijfduizend. Dus de viering van regionale vrede stellen de Israëlische leiders boven de ineenstorting van de wereldvrede.

Israëls totale minachting voor de Palestijnen die onder een bezetting leven, evenals de moorddadigheid van de bevriende Arabische bondgenoten, verklaren de neutrale opstelling in de lopende oorlog op Europese bodem tussen democratie en tirannie. Israël raakt los van de democratische wereld als een resultaat van het apartheidsregiem dat het op de Westelijke Jordaanoever en Gaza oplegt. Het morele kompas is meer en meer verdwenen, terwijl dat verlies de schendingen van het recht op veiligheid illustreren en de behoefte het Joodse karakter van de staat te beschermen. Daarmee wordt iedere leider, zelfs de dictator en moordenaar, een begeerlijke bondgenoot. Van Trump tot Poetin, van Mohammed bin Saman [kroonprins van Saoedi Arabië en minister van Defensie] tot Abdal-Fatah el-Sisi [de generaal die president van Egypte werd], op voorwaarde dat zij allen de misdaden tegen de Palestijnen ontkennen. Dit in tegenstelling tot iedere democratische leider die de misstanden In Saoedi-Arabië, Egypte of Israël veroordeelt en vervolgens als een vijand en een antisemiet wordt gezien.

Regiem van Apartheid

Trump heeft criminele handelingen verricht, hij verbond zich aan de witte heerschappij en smeedde nauwe banden met Poetin, probeerde de NAVO en de Europese Unie te ontmantelen en als klap op de vuurpijl de Amerikaanse democratie te slechten. Dit alles bracht de Amerikaanse bevolking, de verstandige en liberale meerderheid in een diep trauma. Het gevecht van Biden tegen Poetin is een oorlog voor de Amerikaanse democratie en de wereldvrede. Het is niet door Iran dat Trump aan de macht is gekomen en de Amerikaanse democratie ineen deed storten, maar Poetin, Netanyahu en Mohammed bin Salman. Het is geen wonder dat Bidens regering er alles aan gedaan heeft om met nucleair Iran een overeenkomst te sluiten en elk middel inzette tegen degenen die de wereldvrede werkelijk in gevaar brachten. Israël, met de decennia lange bezetting en de discriminerende wetten tegen de Arabische burgers kan geen partner zijn in een kamp dat vecht voor de ziel van de democratie.

De huidige wereld is als een veranderende 'diskette' die laat zien dat economische belangen een bedreiging zijn van fundamentele principes als vrijheid en mensenrechten, omdat ze uiteindelijk het einde betekenen van de democratie. Israël bevindt zich in een proces om los te raken van de nieuwe wereld, terwijl ze zich nog steeds van clichés bedient over de 'speciale' positie waarin het land zich bevindt: Israël is 'geen staat als andere, maar een Joodse staat'. Deze bijzondere 'zelf opvatting' voert onverbiddelijk naar een regiem van apartheid dat racistische wetten uitvaardigt om het 'Joodse karakter' te behouden. Anders gezegd: dit Joodse karakter weegt zwaarder dan het 'democratische karakter'. Om die reden - wanneer de toekomst van de mensheid wordt bepaald: autocratie of democratie blijft Israël 'neutraal'.

Buldozer met tekst Al 50 jaar bezetting verwoesting blokkade.

(*) Oorspronkelijke titel: The Desert Autocracy Conference. Eerder, 4 april 2022, gepubliceerd bij en.daam.org.il - Yacov Ben Efrat is algemeen secretaris van de DAAM-partij : "Groene economie, Israël/Palestina één staat". Vertaling/bewerking: Hans Boot.

S symbool