Studentenacties

Protest tegen massamoord

Rob Lubbersen

Zie de ruïnes van huizen, scholen, winkelcentra, theaters. Aanschouw de restanten van verwoeste voorzieningen voor water en energie. Hopeloos steekt de verwrongen betonbewapening in de lucht. Te midden van de talloze lijken en mismaakten, eens mannen en vrouwen en kinderen.

Bij de infame en barbaarse aanval van Hamas van 7 oktober 2023 op Israël vielen bijna 1.200 doden en werden ongeveer 240 mensen ontvoerd. Walgelijk. Bij de meedogenloze wraakactie van Israël in Gaza zijn de afgelopen maanden naar schatting van de Verenigde Naties 35.000 doden gevallen, waaronder 14.000 kinderen, en zijn meer dan 70.000 mensen gewond geraakt en mogelijk voor de rest van hun leven verminkt. Die ongeremde wraakactie gaat nog dagelijks door.

Geen klaarheid

Met Hamas staat het Westen al decennia op vijandelijke voet. Terecht, dat is een reactionaire islamistische terreurorganisatie. Aanhangers van Hamas worden in het Westen vervolgd. Prima! Anders is het gesteld met Israël. Daarmee zijn al 75 jaar vriendschapsbanden. En die zijn in het aangezicht van de voortgaande massamoord in Gaza nog slechts mondjesmaat aangepast. Nog altijd vliegen er miljarden dollars en euro's, bommen en granaten naar Israël dat daarmee volgens het Internationale Gerechtshof genocidale oorlogsmisdaden pleegt.

Geen wonder dat studenten over de gehele wereld de banden van hun universiteiten in Israël tegen het licht willen houden en zo nodig verbreken bij medeplichtigheid aan de massamoord. Dat is toch waarachtig zo gek nog niet. Dit is ook gaande in Nederland. Maar veel universiteiten scheppen geen klaarheid en/of zijn niet bereid hun relaties te herzien. Geen wonder dat studenten daar tegen in opstand zijn gekomen. Vervolgens is het er stevig aan toegegaan. Met demonstraties, bezettingen, barricades en straatgevechten. Met flink wat geweld.

Studentenacties zijn niet het probleem, wel de genocide in Palestina
Bron: Youtube PVDA België

De maat vol

Het hardnekkig verzet van de studenten is te begrijpen. Na maandenlang vruchteloos vragen om meer informatie en daden, was de maat vol. En dan ga je niet bij de eerste maning tot verwijdering gedwee aan de kant. Burgerlijke ongehoorzaamheid kan gerechtvaardigd zijn. Het optreden van de autoriteiten, Colleges van Bestuur en de politie, was onverzoenlijk. Vrijwel overal werd een einde aan de bezettingen geëist en werd er door de politie snoeihard op bezetters en solidaire demonstranten ingeslagen. Hoofdcommissaris Frank Paauw, nu voorzitter van de KNVB, werd op tv gevraagd of de politie zich wel had voorbereid op de studentenacties. Zijn antwoord was veelzeggend. Ze hadden de beelden van de acties in New York bestudeerd. En daar was immers ook nietsontziend op de studenten ingehakt.

Eigenlijk had ik ook nog iets willen schrijven over, volgens mij, minder geslaagde gebeurtenissen van de kant van de actievoerders. Ik denk dan aan die idioot en mogelijk potentiële terrorist die met een zwart en wit geschminkt hoofd in een tv-camera schreeuwde: Ik wil sterven voor Hamas. Behalve dat ik bij mezelf dacht 'wacht daar niet te lang mee', vond ik toch dat medeactievoerders dit hadden moeten aanpakken.
Hetzelfde geldt voor die geheel in het zwart geklede vrouw die met een spuitbus rode verf door een aula rende en de vloer, de muren en de inventaris zinloos onder spoot. Zo kom je wel aan enige onnodige vernieling, al zal toch het grootste deel van die anderhalf miljoen schade wel door de politie zijn veroorzaakt en die shovel van ze waarmee ze rücksichtslos barricade-materiaal in de gracht hebben gekieperd.

Mensenrechten

Mijn kritiek op de studenten was deels ingegeven door mijn inschatting dat hun acties te veel 'occupy' zijn. Dat zou aansluiten op de bijdrage van Sjarrel Massop bij Solidariteit veertien dagen geleden(opstaan) én het artikel van Rik Rutten in de NRC van 8 mei 2024.
Sjarrel bespreekt het boek Hyperpolitiek van de historicus Anton Jäger en Rik combineert zijn recensie van dat boek met een bespreking van Vincent Bevins' If We Burn. Beide boeken gaan over het uitblijven van grote successen van protestbewegingen de afgelopen twintig jaar en komen onder andere tot de conclusie dat er sprake was van te veel individu en te weinig organisatie. In het geval van die Hamas-vriend en die spuitgrage dame zou een ordedienst niet hebben misstaan.

Maar dat ik op dat 'feilen', zeker in de ogen van veel buitenstaanders, niet al te veel nadruk wil leggen, komt door de interviews met vijf actievoerders in de NRC van 18 mei en de reportage We gooien niet met stenen in De Groene Amsterdammer van 16 mei 2024. De studenten die daarin aan het woord komen. zijn stuk voor stuk voorbeeldige jongeren die oprecht en met grote persoonlijke inzet opkomen voor het handhaven van mensenrechten en tegen een afschuwelijke massamoord die zo ongeveer onder onze ogen plaatsvindt. Hulde!

S symbool