nr. 103
sep 2001

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Stekeltjes

De telcommissie

Hoewel er een tijd verstreken is tussen de verschijning van de ramp en dit nummer van Solidariteit, verdwijnt wat er gebeurd is niet uit het geheugen.

Een ramp waarbij, buiten een paar slechteriken, natuurlijk weer grosso modo mensen zoals jij en ik de dupe werden, de dood vonden.

Na die zwarte dinsdag verschrompelde zelfs het verdriet over de verloren kans op de wereldcup in 2002. Zo dat zelfs op de Albert Cuyp, de meest vooruitgeschoven post van de 'international world trade', eerder gedane suggesties om het Van Gaal elftal te feminiseren in één klap van de agenda werden geveegd.

We spraken er niet meer over. Sterker nog, we hielden het langer dan de drie, door de overheid opgedragen, minuten vol. Dagen erna kon je de fanatiekste supporters tegen elkaar horen mompelen "Van Gaal, wie is dat?"

Het gevoel was zo algemeen dat nog menig koopman opschrok als een enkele halvegare het nodig vond luidkeels te roepen "Heihohen, waar zit nou die Ben de la Den".

En dat alles gebeurde, nadat de grote wereldleider uitgesproken was en wraak in het vooruitzicht stelde ten behoeve van 'god save America'. Ik vond het wel eng. Ten eerste, omdat 's mans ogen voor een mens met een nobel gemoed te dicht bij elkaar staan. En ten tweede, omdat ik niet inzie waarom je de ene misdadiger moet afwijzen en de andere prijzen. Uiteindelijk heeft 'free America' zich in de afgelopen vijftig jaar geheel vrijwillig en behoorlijk fanatiek bekwaamd in terrorisme.

Ons CBS zou daar eens cijfers over moeten publiceren. Gegevens kunnen bij het Pentagon opgevraagd worden.

'Tjieses krijst', kan ook al niet meer. We zijn weer eens te laat. Maar daarom blijf ik wel denken. Dat is trouwens toch het enige dat een mens siert, mits het niet ontaardt in prakkiseren.

Toch sluit ik, weliswaar geheel op persoonlijke gronden (maar wel geworteld in ervaring) beslist niet uit dat de daders van alle ellende van gisteren en vandaag best gezocht zouden kunnen worden bij - jazeker mevrouw, meneer - bij de telcommissie van het kiesdistrict van Bush. Nee, ik ben niet mesjokke. Ik niet. Er zijn voldoende aanwijzingen dat zaken soms anders lijken dan ze zijn.

Nog kortgeleden werd namelijk, en nota bene via onze KPN, telefonisch en met de fax bij het State Department de volgende boodschap achtergelaten: BEN LADEN EN LOSSEN.

Bij toeval ben ik achter deze onheilspellende tekst gekomen. Het was als het ware een boodschap van gewicht, zoals echte christenen het noemen als ze dingen horen die ze niet direct kunnen bevatten. Ik kreeg één en ander door via een NS bord op perron zeven van Airport Schiphol. In lichtgevende letters werd gemeld dat de voorlaatste trein helaas niet zou komen wegens ... zie de kapitale boodschap hiervoor. Op dat moment had ik geen argwaan, dacht nog wel 'hè, wat jammer' voor ik mezelf op een bankje in slaap huilde vanwege de niet gewonnen wedstrijd van die klote Ieren. Stom hè? Anders had ik nog iemand kunnen waarschuwen. Want Kok is nog niet weg.

Stekeltje

PS - Ik vind het wel te betreuren dat de terroristen van de andere kant niet gewacht hebben tot het zondag was in Manhattan.