welkom
edities
inhoud

Redactioneel

Oude en nieuwe feiten bij NS

Eerst maar eens wat oude en nieuwe feiten.

Directeur Huisinga van NS vond leden van personeelscollectieven raddraaiers. Met het rondje om de kerk, zei hij, "kunnen ze beter door het management worden gecontroleerd en op hun verantwoordelijkheid worden gewezen". (de Volkskrant, 20 januari 2001) Hij is weg.

President-commissaris Timmer stelde de typische vraag van iemand die zich al decennia in luxe wentelt: "Waarom werk je bij een bedrijf waar je zo veel problemen mee hebt?". Dat het niet goed ging, zei hij, kwam omdat een bedrijf niet te leiden is "als je steeds naar Zutphen of waar dan ook moet om slangen te bezweren." (NRC Handelsblad, 3 januari 2002) Hij is opgestapt en heeft nu alle tijd voor Shell en ING.

Noordzij wordt geportretteerd als een gelovige, ambitieuze man die goed kan nadenken: "Mensen wordt niet geboren als anarchisten. Maar laat ik wel benadrukken dat ik absoluut geen geduld heb met mensen die hun verantwoordelijkheid niet nemen." (de Telegraaf, 12 januari 2002) Hij is inderdaad de opvolger van Huisinga.

Netelenbos eist van de nieuwe directeur dat hij schoon schip maakt en de radicale collectieven geen kans meer geeft. "Maar hoe die directeur dat doet, moet hij zelf weten." (de Volkskrant, 5 januari 2002) Zij was en is minister.

En dan waart er sinds de afgelopen zomer een ster door NS. Een soort Fortuyn, maar dan van de arbeidsverhoudingen: Noten, voorheen bestuurder bij FNV Dienstenbond. In een psychiatrisch jargon stelt hij zijn bedrijfsdiagnose. "Een depressieve patiënt, met veel verdriet, machteloosheid, verkramping en pure angst; de discussie is niet echt vrij, de mensen zijn getraumatiseerd, we hebben de mensen te veel bij hun kop gepakt". (Trouw, 15 december 2001) Soft? "Er lopen hier etterbakken rond die in een gezonde omgeving geen kans zouden krijgen." Dom? Voor zijn doordachte 'uitval' dat er bij NS saboteurs rondliepen, bood hij direct zijn excuses aan. En tussen de collectieven "zitten ook fantastische mensen met wie ik dagelijks mail". (Vrij Nederland, 12 januari 2002) Wel vindt hij de collectieve arbeidsovereenkomst veel te gedetailleerd, die moet losser, vrijer, gezonder.

Nu de grote bazen aan de kant zijn gezet, moeten de collectieven vooral niet denken dat ze gewonnen hebben. Spreekverbod, intimidatie en ontslagdreiging. Spraakmakers bezigen oorlogstaal en vallen de collectieven en bonden openlijk aan. Van Dieren, Neêrlands lid van de Club van Rome: "Wie bij de NS veranderingen wil doorvoeren, zal de anarchisten moeten uitschakelen. Bedenkelijk is dat de formele bonden zich niet van deze saboteurs distantiëren." (NRC Handelsblad, 4 januari 2002) Bomhoff, hoogleraar Nijenrode: "Privatiseren kan overigens een middel zijn om de macht van de bonden bij staatsbedrijven te breken" en "kan de kostenefficiëntie verbeteren als de nieuwe eigenaar de vakbonden kan aanpakken." (de Volkskrant, 12 januari 2002)

Kom op FNV Bondgenoten en VVMC! Sta deze sociale terreur niet toe. Laat de aanvallen niet onbesproken. Spreek vertrouwen uit in het personeel, in plaats van in Noten. Verdedig en organiseer het personeel, zeker als het lastig is voor de bond.

Kom op tegenstanders van privatisering en verzelfstandiging! 'Terug naar de staat' is een beperkt antwoord. Laten we nadenken over wat we bedoelen met 'onder democratische controle'. Door het parlement? Door reizigersorganisaties? Door het personeel? Wat Solidariteit betreft, zal op de lezersconferentie van 14 april aanstaande dit vraagstuk centraal staan.

Redactie