welkom
edities
inhoud

Redaktioneel

Solidariteit en de mijnstaking

Maar er zijn meer redenen. Er is een alleszins verheugende groei van de solidariteit in verschillende delen van de Nederlandse arbeidersbeweging. Op het moment dat we dit schrijven zijn er zo'n dertig solidariteitskomités aktief en als dit nummer uitkomt zijn het er wellicht al meer. In het beraad van die komités, met name na de demonstratie in Amsterdam op 9 februari, werd zware nadruk gelegd op de noodzaak van goede informatie. De 'gewone' pers laat ons op dat punt volkomen in de steek, als ze al geen valse voorlichting pleegt. De meeste kranten en weekbladen halen hun 'wijsheid' uit de Britse boulevardpers. En die wringt zich in alle bochten om de strijd van de mijnwerkers zwart te maken en de politiek van de ijzeren Dame Margaret Thatcher te verdedigen. Leugens en verdraaiingen worden daarbij bepaald niet geschuwd. Als er een betonblok gegooid wordt op een taxi waarmee een onderkruiper vervoerd wordt en de taxi-chauffeur in het ziekenhuis sterft, is dat voorpaginanieuws. En wordt verzwegen dat de Mijnwerkersbond deze en zulke wandaden volstrekt verwerpt en dat mijnwerkers geld hebben ingezameld voor de nabestaanden van de taxichauffeur. En over de beestachtigheden van de politie tegen de pickets, de stakingsposten wordt al helemaal niet, of in vergoeilijkende zin geschreven. En, een enkele goede uitzondering daargelaten, doet de Nederlandse pers daar braaf aan mee.

Helaas moet vastgesteld worden dat ook de Nederlandse vakbondspers schromelijk tekortschiet. Ze doet dan wel niet mee met het aanvallen van de Britse mijnwerkers, maar omvang zowel als peil van de voorlichting over de staking zijn ver beneden nul. Er wordt nauwelijks aktief tegengif geleverd tegen het vuil dat dagelijks met betrekking tot de staking over ons uitgestort wordt. En dat terwijl die staking ons iedere dag weer stof tot nadenken geeft en lessen die we in ons eigen belang ter harte dienen te nemen.

In de 'gewone' pers komen de plaatselijke en regionale steunkomités praktisch niet aan bod, maar - schande genoeg - weet de vakbondspers er ook vrijwel niets over te melden. De FNV-leiding denkt blijkbaar dat het voldoende is dat zij een speciale girorekening heeft geopend...

In situaties als deze blijkt weer eens de speciale funktie van een blad als Solidariteit. Wij zijn er tegelijkertijd trots op en treurig over dat wij als blad vrij eenzaam de taak vervullen die de Nederlandse vakbeweging als geheel tot haar dure plicht zou moeten rekenen. En de pers, voor zover die links genoemd wil worden. Zelfs De Waarheid meent op haar voorpagina te moeten melden dat er weer een stuk of wat stakers de moed hebben opgegeven - op een moment dat ruim tweederde van alle Britse mijnwerkers standvastig volhoudt. Wat 'links Nederland' nog maar steeds niet schijnt te begrijpen is dat een nederlaag van Thatcher c.s. óók een (zware) nederlaag betekent voor de bende van Lubbers. En dat, omgekeerd, een nederlaag van de mijnwerkers een zware klap zou betekenen óók voor de Nederlandse arbeidersbeweging.

Op 9 maart is er een landelijke demonstratie/manifestatie in Rotterdam ter ondersteuning van de Britse mijnwerkers (13.00 uur: Schouwburgplein). Laten we er met z'n allen voor zorgen dat die massaal wordt zodat de solidariteit met onze Britse broeders en zusters nog breder gestalte krijgt - materieel (in de vorm van financiële steun) en moreel als teken van onze internationale solidariteit!

De Redaktie (maart 1985)