Redaktioneel

Lubbers' gezicht of de toekomst

Dat akties mogelijk zijn en tot resultaat kunnen leiden hebben we de afgelopen tijd in Frankrijk kunnen zien. Eerst de studenten, die er met felle akties in slaagden het gehate wetsontwerp op het wetenschappelijk onderwijs van het kabinet Chirac op de lange baan te schuiven. Bovendien zorgden zij ervoor dat de minister van onderwijs de laan uit gestuurd werd. Dan, pal erna, de mensen van het franse spoor met in hun kielzog mensen van andere overheidsdiensten. Aangemoedigd door een snelle intrekking van plannen om bij de spoorwegen een ander funktiesysteem in te voeren, werd de staking versterkt en verbreed doorgezet voor andere eisen. Hoewel do staking bij de overheidsdiensten nog niet het gewenste resultaat opgeleverd heeft, zorgden de stakende ambtenaren wel voor een gevoelig gezichtsverlies van premier Chirac. Leed hij eerst al een nederlaag tegen de studenten, nu was hij wekenlang niet in staat de om zich heen grijpende onrust in heel Frankrijk te bezweren.

Rechts-Europa begint last van tegenwind te krijgen. Had Thatcher nog de 'mazzel' dat ze de steenkool ergens anders kon halen, Chirac heeft zo'n alternatief voor z'n treinen niet. En Lubbers heeft dat voor het draaiende houden van z'n staatsapparaat ook niet! De vanachter de mombakkes van Lubbers knarsetandend meeloerende industriebazen houden hun hart vast. En met reden. Want de grootste bond binnen de FNV, de AbvaKabo, is bezig zich op te maken voor de strijd. Als het die bond nu wel mocht lukken om een overwinning te behalen, dan zou dat ook wel eens gevolgen kunnen hebben voor de overige FNV-bonden. Die zouden zich dan ook wel eens veel offensiever kunnen gaan opstellen.

Hoog tijd

En dat wordt hoog tijd!

Al zo'n vijf jaar lang wordt de nederlandse bevolking geteisterd door de plaag, die 'Lubbers' heet, waarbij zijn achterban, de werkgevers en de kapitaalverschaffers, zich als vraatzuchtige sprinkhanen gedragen. Het nederlandse sociaal-ekonomies landschap ziet er zo langzamerhand dan ook kaal en troosteloos uit. Omdat deze alsmaar doorgaande afbraak van ons sociale zekerheidsstelsel en de werkgelegenheid door de overheid zelf, een direkte afbraak van onze toekomst betekent, is er keihard verzet nodig.

Dat is precies wat de AbvaKabo zegt voor ogen te hebben. Nadat het arbeidsvoorwaardenoverleg 1986 was mislukt, werden de ambtenarencentrales in het gelijk gesteld door de 'Advies- en arbitragekommissie Albeda' en is nu bijna iedereen er van overtuigd dat de overheid zijn eigen werknemers slecht behandelt. Een prima uitgangspositie om er hard tegenaan te gaan. Het komt er nu nog op aan welke eisen er worden gesteld en hoe de akties worden opgebouwd.

Natuurlijk dienen de belangen van ambtenaren en trendvolgers duidelijk herkenbaar in de eisen tot uitdrukking te komen. Maar het is zinloos om in een vrijwel gesloopt huis alleen maar een nieuw raam te zetten. Ook de sociale zekerheid en de werkgelegenheid dienen hersteld te worden. En dus zullen op de eerste plaats de uitkeringsgerechtigden bij de akties betrokken moeten worden. De akties van 1983 hebben laten zien dat het van groot belang is dat er verbreding van de strijd plaatsvindt. In Frankrijk hebben ze laten zien hoe dat moet. Maar ook daar sloeg de vlam nog niet voldoende over naar het bedrijfsleven.

Willen de ambtenaren in 1987 werkelijke resultaten boeken dan zullen naast de uitkeringsgerechtigden ook alle andere (nog) werkenden (en studerenden!) bij de strijd betrokken moeten worden. Om de eisen van de ambtenaren te ondersteunen. Maar ook om hun eigen eisen naar voren te brengen.

In de havens staat de volgende ronde in de oorlog met de havenbaronnen op uitbarsten. Waarom zou er voor het bereiken van resultaten niet gebruik gemaakt kunnen worden van elkaars strijd om de druk extra te verhogen?

De redaktie van Solidariteit wenst u voor 1987 een goed en strijdbaar jaar toe.

De Redaktie (februari 1987)