nr. 58
nov 1993

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

- STEKELTJES -

De korpschef

Ik zat rustig voor de televisie met mijn kleinzoontje van zes (Arie). Na Sesamstraat bezwoer hij me dat hij thuis nooit eerder naar bed moest dan na het uitzien van de nachtfilm op Chanel Cinq. Ik vervloekte de kabel die dat ook bij mij mogelijk maakt. Niettemin schoot de avond wel op, want we zaten knusjes te wachten op Nova.

Bij de eerste beelden viel me al op dat de lijdensvouw vanaf de rechterneusvleugel van Maartje van Weegen die avond nog dieper was. En in de oogopslag van Paul Witteman ontwaardde ik een sinistere gloed. Ik geef toe, ik kan me vergist hebben in de uiterlijke tekenen van disharmonie, want even later spraken beide presentatoren het slechte nieuws zonder enige hapering uit. Witteman zelfs met een zekere gretigheid
"... SINTERKLAAS ZAL DIT JAAR BIJNA ZEKER DOOR DE KERSTMAN OVERVLEUGELD WORDEN ..."

Er schijnt, volgens Maartje, onder de konsumenten van met noodzakelijke verbruiksartikelen een tendens te zijn om de zuiver nationale, traditionele festiviteiten te verleggen naar de meer algemene die in het Verenigd Europa gebruikelijk zijn. Geen kadootjes op 5 december, maar wel presentjes onder de in de Ardennen gegroeide kerstboom. Het is dus waar! In één flits, maar ook behoorlijk in de paniek, drong de konsekwentie daarvan tot me door. Veel tijd om er over na te denken kreeg ik niet, want m'n kleinzoon, dat kleine apegatje-van-me, had helaas de naam van de goedheiligman opgevangen.
"Wat zeggen ze daar?", schreeuwde hij.

Zijn zusje van dertien, die net uit bed kwam om de wc-bril omlaag te doen, ontnam mij het recht een verantwoorde uitleg te geven.
"Sinterklaas komt niet, kleine stommerd, de maffia heeft zich in het Sinterklazenkomitee genesteld en nou gaat de kerstman uitzoeken hoe het zit en daarom ..."
"Die vieze infiltrant ...", krijste m'n kleinzoontje.
En net toen hij wilde gaan huilen, zei Maartje van Weegen in gesprek met de korpschef dat alles toch tot op de bodem uitgezocht diende te worden.

"Zie je, het gaat om miljarden ...", zei m'n kleinzoon, nu een beetje getroost.
"Tot in de hoogste regionen, en ik voorspel je, ze doen er niks mee", vulde mijn kleindochter aan.
"Ze moeten die Tweede Kamer in het donker zetten, het gas eraf halen ... ", zie m'n kleinzoon wraakzuchtig.
"Je krijgt hier ook spaanse toestanden", antwoordde z'n zus Jazira. Daarna gaapte ze en zei dat ze weer naar bed ging.
Maar kleine Arie maakte bezwaren. Het debat op de buis had hem gevangen. Hij zapte naar een andere zender waar een laatste aktualiteitenprogramma was. Ook daar was de korps-chef in persoon aanwezig.
"Hoe kan dat nou?", schreeuwde m'n kleinzoon verontwaardigd en meteen zapte hij naar de Friese Streek TV.

Op dat moment - het liep al tegen elven - stompten mijn benedenburen met een bezem tegen het plafond ten teken dat we de televisie te hard aan hadden.
"Ssst", fluisterde Jazira. "We worden gewoon belazerd, de benedenburen zitten al in de bovenwereld."
Die opmerking maakte m'n kleinzoon pas echt furieus.
"Die ziekelijke fantast moet man en paard noemen, daar hebben we recht op", schreeuwde het kleintje opgewonden.
"Maar kindje, dat doet-ie toch", zei ik kalmerend.
Godzijdank kreeg ik steun van m'n kleindochter. "Ja, sufkop, Sinterklaas en z'n paard komen niet, omdat die twee gestiekt worden door de kriminele onderwereld. Nou weet je meteen wie jouw kadootjes vorig jaar betaald heeft. En ga nou asjeblieft niet janken."
Hij volgde de zusterlijke raad op, maar ging wel zitten mokken terwijl ik alvast een dutje deed.

Later kon ik het kleine beest naar z'n logeerbed brengen. Half slapend mompelde hij nog dat in het vervolg alle sinterklazen gescreend moesten worden. "Maar van Zwarte Piet hebben ze niks gezegd, hè oma?"
Ik vertelde hem heel voorzichtig dat er dit jaar geen zwarte pieten komen. Ook gehoord op de buis. Ze worden groen geschminkt. Vanwege de diskriminatie.
"Zal je straks de kikkers horen. In het voorjaar. Als ze weer wakker zijn. Het lijkt me goed om alvast de BVD (Bond Voor Dieren) te waarschuwen. Misschien, misschien weten ze het al ...", was het laatste wat m'n kleine Arie murmelde voor hij in slaap viel. Hij had niet eens geprotesteerd dat hij die enge nachtfilm niet had mogen bekijken.

STEKELTJE