nr. 70
nov 1995

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Stekeltjes

De bagatel en de droom

Er schijnt een tentoonstelling te zijn: "De rode droom", de sociaal-demokatie vanaf den beginne. De titel op de overal opgeplakte publieksposters was me al opgevallen. Het laatste woord vooral gaf mij een gevoel van ergernis. DROOM. Dat geeft de aangesproken voorbijganger namelijk direkt het idee dat het hier eigenlijk om iets onwaarschijnlijks gaat. Zo van: het was goed bedoeld, maar allee, 't was maar een droom, 't is voorbij, vorüber, geweest, ex. Niks aan te doen, en dromen zijn bedrog. De gedachte alleen al.

Ik heb me in de afgelopen tijden toch al zo verbaasd.
Alles en ogenschijnlijk iedereen liep te hoop vanwege dat halve miljoen voor een ontslagen prokureur-generaal. 'Een beetje te veel van het goede', schijnt Kok gezegd te hebben; een andere goedbetaalde hooggeplaatste had het over een 'noviteit' en ook Ollekebolleke vond het 'veuls te veul'.
Dat allemaal, terwijl oprotpremies tegenwoordig een normaal verschijnsel zijn. Vraag dat maar aan de mensen die mèt kompetentie, maar wegens 'overkompleet', ontslagen werden bij Ford, Dasa Fokker, Hoogovens, Philips en ga zo maar door. Is daarover ooit méér dan acht uur in De Kamer gediskussieerd? Door alle frakties? Nee toch.

En hoe was het buiten het Kamergebouw? Jan en Alleman, alle publieke publicisten inkluis, behalve Conny Palmen, mengden zich in het debat. 'Zeer ongebruikelijk, zeer ongebruikelijk', werd overal gemompeld, gezegd, bewezen, beredeneerd, geschreven, beweerd ...
En eerdere Gouden Handdrukontvangers: Bello (gemeentesekretaris), van Haaren (idem), Haks (museumdirekteur), Nederkoorn (Fokker), Stikker (RSV), Udink (Ogem), Van der Zwan (Vendex) om er maar een paar te noemen, schijnen vooral triomfantelijk gemonkeld te hebben. Makkelijk zat. Zij hebben indertijd een veelvoud van dat bedrag gehad. IJntema van Douwe Egberts meer dan zeven miljoen. 'Wat is een half miljoentje nou helemaal', luidden enkele openbaringen uit die hoek.
De Handdruk was en bleef in het nieuws. Tot De Kamer eindigde met dat waarmee een motie van afkeuring veelal wordt besloten, namelijk: "en gaat over tot de orde van de dag".

Persoonlijk vindt Stekeltje de kommotie dus schijnheilig. Het enige opmerkelijke is dat het bij Van Randwijck een hoge ambtenaar betreft. Nou en? Een kind weet toch al dat hoe hoger de wedde, hoe hoger de percentages opslag worden. Niet soms? Vraag dat maar aan een wagenbestuurder of een vrouw bij de reiniging.
Zo is het toch ook met de huur? Hoe hoger de huur, hoe hoger de huurverhoging. Logies.
En je kan zo'n hoge ambtenaar - van wie het maandsalaris in de meer dan uitgebreide diskussie mooi onbekend is gebleven - toch niet afschepen met een bagatel?
Die gedachte is net zo zot als van de NAVO verwachten dat ze muizenoren zal laten naaien in verre landen, omdat de platte baret Lubbers zo flatteerde.
Daarbij - Sorgdrager wees er al op - zo'n publiekelijk aangetijgde prokureur-generaal komt toch nóóit meer aan de slag. Met wat moet die z' n dagen vullen? Klaverjassen? Een volkstuintje? Vrijwilligerswerk in het buurthuis?
'Misschien gaat-ie wel aan de drank', zei m'n bovenbuur.

Nee hoor, eigenlijk is het in en in tragies. Voor de man zelf, z'n gezin en Sorgdrager en Wallage en Dittrich en Ollebolleke en Rosenmuller en zelfs voor Marijnissen ...
Want weet je, we leven WEL in een kapitalistiese maatschappij, hoor! Daarin is het toch vrij normaal dat armen armer en rijken rijker worden. Zèlfs als ze de zak hebben gekregen. Niet dan?

Stekeltje

PS Je kan namelijk redeneren wat je wilt ... het blijft ten ene male godsonmogelijk om een giraf oorbelletjes in te doen. Da's nou echt een illusie, een heuse droom!