nr. 84
apr 1998

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Stekeltjes

Kleine krimineel

Vroeger was ik één van diegenen die bij nacht en ontij de kant van de massa koos. Kom niet aan de massa, riep ik als de jongens in bad moesten. Kom niet aan de massa, riep ik ook als de kolenman kwam en met z'n vuile poten de briketjes in de douche zette. Die tijd is over. Tenminste voor mij.
Ten eerste hebben we allemaal een douche met aardgas en ten tweede woon ik pal naast een druk bezocht agentschap van de smerigste krant van Nederland - die daarom ook de grootste is. Met die lezende massa loop ik dus niet meer weg.

Desalniettemin moet er heel wat gebeuren voor bij mij de oren van het hoofd vallen. Hetgeen toch gebeurde. Ik sta in de supermarkt bij de kassa. Een vrouw achter me waarschuwt de kassière dat er net een man met een flesje bier het pand verlaat. "Zonder te betalen!"
Schande, schande, gaat het gemompel door de wachtenden met geld of pin.
"Ze moesten die gasten hun jatten afhakken", zegt een vrouw voor me in de rij met boze stem.
Goedkeurend gemompel.
Ik ben de enige die vraagt: "Voor een flessie bier ...?"
De vrouw keert zich om, herhaalt de eis en zegt alle recht te hebben, want uiteindelijk had ze, zoals ze obstinaat en luid verklaart, "ons land eigenhandig opgebouwd na de oorlog". Nou, om me maar weer eens parlementair uit te drukken, ik viel haast van me-stoel, hoor! Helemaal toen de spreekster uitgebreid begon te vertellen dat ze vroeger nog pannensponsjes in thuiswerk had gedaan. Je zou dus denken, iemand met enige ervaring. Maar niet dus, want ze vervolgde: "Daar hebben we nou gelukkig het buitenland voor." Ik waande me in de middeleeuwen.

Maar een blik op de zojuist verlaten volgeladen schappen met light cola, pils, voorgebakken appeltaarten en veertig verschillende soorten vruchtenyoghurt bracht me tot de werkelijkheid van het heden terug. Ik had nog de tijd mijn mening te geven op de door de vrouw uitgesproken doem, die door de andere wachtende figuren enthousiast was beaamd.

Het was hoog tijd voor enig tegenwicht, dus ik zei: "Handen afhakken? Voor een flessie pils? Wat moeten ze dan wel bij de grote dieven afhakken?"
Maar nee, de massa snapte het in dit geval niet.
"Je hebt maar van andermans spul af te blijven", zegt een man die, zo te zien, ook aanwezig is geweest bij de naoorlogse herbouw van de pannensponsjes.

Ach, met de beschaving is het net als met de zon. Die schijnt niet, zoals ze altijd zeggen, die is er gewoon. Af en toe schuift er een wolk voor. En in die periode zitten we nu. Het is geen herfsttij, maar barre winter.
Ik heb deze maand trouwens meer achterljke dingen gehoord en gelezen. Zoals de advertentie in een zogeheten keurig avondblad:
(Gezocht, agent industrie. Goed produkt. Vast brood. In de Bouw, brieven onder enzovoort)
Wat moet je daar nou mee?
En waarom adverteert de gerenommeerde pianohandel sinds 1876 in de etalage met "pianokrukje voor f. 9999,-, piano wordt desgewenst bijgeleverd"?
Dat krukje kan ik gebruiken ...
"Ach, mevrouw, om een Bachbuste wordt ook al niet meer gevraagd", zegt de vertwijfelde eigenaar.

Misselijk word ik van de mensen die de konijnen in de Ooypolder de schuld geven van lawaai van laag landende Boeings op Schiphol, terwijl die trein met atoomspul ... Waarvan ik ook van mijn stoel val: dat iedereen zegt "beter arm dan ziek". Waarom niet "beter rijk en gezond"? Da's toch veel logieser. Niet dan?

Stekeltje

PS - Wat lullen ze nou over kosten die vergoed moeten worden bij dat gevaarlijke pianotransport uit Gorleben. Ze willen toch een 24-uurs ekonomie, nou dan is die politie toch al lang betaald?