nr. 46
okt 1991

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

Stekeltjes

Heldendom

IN ÉÉN VAN DE LAATSTE weken van augustus dacht ik even dat de wereld wankelde. Niet tien dagen, slechts een paar sekonden. Maar ... tien dagen of tien sekonden, een schok was het.

Op die bewuste milde zondagmorgen moest ik er toe overgaan mijn kat Moortje, al 21 jaar huisgenoot, tot Held Nummer Eén Van De Ceintuurbaan te verklaren. Daar woont deze heldhaftige kat namelijk sinds zijn geboorte. Ik heb hem overgehouden uit een nest van drie, dat indertijd een gevolg was van een heftig liefdesleven tussen Bas - een siamese kater die ik kado had gekregen van de sekretaris van de PvdA-afdeling Rivierenbuurt - en Spokie, een vrouwtje van gewone komaf, uit CPN-kringen. Spokie deed haar naam eer aan omdat ze een lelieblanke vacht had. Haar lieflijkheid was legendaries. Maar één gebrek ontsierde haar ze was lichtelijk doof, zoals trouwens wel meer het geval is met spierwitte beesten.

Moortje nu naderde op die zondagmorgen onze hond - Buck genaamd - op voor hem voordien zeer gevaarlijke afstand, namelijk heel dichtbij. Ik moet bekennen dat ik in die luttele sekonden behoorlijk in paniek was. Want tussen de snorharen van Moor en de snuitharen van Buck was nog geen ruimte voor een volwassen kraaieveer. In andere gevallen, dat staat vast, had Buck gelijk toegebeten. Nu wende mijn 'canus familiaris' zijn kop af, gedachtig het gezegde: wat niet ziet, wat niet deert. Zijn afgang was volledig.
Dit feit werd later uitbundig gevierd door mijn buren, die voordien nooit samen met Buck in het trappenhuis durfden existeren. Kon ik anders dan Moor uitroepen tot Held Nummer Eén enzovoorts?
Ik deed wat op dat moment gevraagd werd. Feiten zijn nu eenmaal heilig. Heiliger nog dan alle in tweeduizend jaar verzamelde heilige kruisen bij elkaar.
Zodoende.

Moortje loopt sindsdien met opgeheven staart door het huis. Rent zelfs naar de verse pens van Buck, terwijl zijn speciaal in de States gemaakte poezennierdieet in het eigen bakje ligt te verschrompelen. Intussen heb ik, als dank voor de heldendaad, een kleedje geborduurd waarop Moortje het liefst zit als het regent in de middagzon. Over het motief heb ik lang getwijfeld: een grote, sterke bruine beer of een lieflijk lieveheersbeestje? Uiteindelijk heb ik een tweekoppige adelaar op het stramien gezet. Opportunisties, jawel. Maar voor de adelaar met twee koppen lag het telpatroon al klaar en had ik de juiste kleuren DMC-garen in huis. Merendeels grijs.
En omdat een kat wat soort betreft toch ook dichtbij een pelsdier staat, vond ik de beer een beetje gedateerd.

0 ja, ik heb ook nog geprobeerd een en ander wereldkundig te maken, maar dat is niet gelukt. TASS zei dat ze wel wat anders aan hun kop hadden. En ons eigen ANP weigerde het bericht op de telex te zetten, omdat ze zoveel zieken hadden. "We hebben al genoeg te doen om de WAO behoorlijk te verslaan." Ze waren hoorbaar gepikeerd.
Daarom ben ik blij dat Solidariteit wèl aandacht wil schenken aan wat op die zondagmorgen in augustus begonnen is: de tot Held verklaring van onze Moor.

PS - Bij de deelraad wordt al een verzoek behandeld om onze straatnaam te veranderen. Als de meerderheid van de deelraadsleden akkoord gaat - na ampele beraadslaging - wordt de Ceintuurbaan voortaan Moorsebaanlaan.
Laat niemand dus zeggen dat moed NIET beloond wordt.

Stekeltje