nr. 47
dec 1991

welkom
edities
inhoud

Solidariteit

- STEKELTJES -

Beschaafd

Onze zeer hoog ontwikkelde maatschappij heeft haar weerslag in het denken van individuen. Hoe hoog en droog de hersens van ons, ontwikkelde mensen in het algemeen zijn, bleek onder andere tijdens één van de vele recente stakingen. Onze doodgewone sigarenman bijvoorbeeld had er meteen een solide kommentaar op.
Ik stond in de winkel met willekeurige klanten die óf voor shag, sigaretten óf voor De Telegraaf kwamen. De winkelier, die vroeger bij de zwavelzuurfabriek gewerkt heeft en daar door een bedrijfsongeval één van z'n benen is kwijtgeraakt, liep hinkend achter zijn toonbankje. Het is een pronte man, want hij verklaart het verlies van z'n been altijd als een gelukje; omdat al z'n vroegere kollegaas in de zo hoog ontwikkelde procesindustrie allang dood zijn "wegens de in de fabriek opgelopen soorten kankers", zoals hij zegt.

Maar nu ging het over wat anders. Hij zei het meteen tegen iedere klant "Onze industrie gaat kapot met al dat gestaak." De ontwikkelde hoofden van mijn medeklanten knikten heftiger dan anders. Dat kwam doordat het manke sigarenmannetje bij het woord KAPOT de nadruk legde op beide lettergrepen. Zoals dat het geval is met het oude leesplankje. KA-POT.

Enfin, één en ander en het instemmend geknik alom maakte mij wel duidelijk dat zelfs de gewoonste man in de straat tegenwoordig kan oordelen over onze nationale, zeer ontwikkelde industriële aktiviteit.
Als je dat inzicht vergelijkt met vroeger... Wat is er dan een boel veranderd. Laten we eerlijk zijn, vroeger wist alleen de beursman zulke dingen. En natuurlijk mijn grootvader. Maar die las. Eerst Recht voor Allen, later de Anarchist en De Waarheid.

We zijn dus een ontwikkeld volk geworden. En beschaafd. Want dat hangt samen. Dat er evenwel een schrijnende tegenstelling bestaat, merkte ik toen Ahmed de Turk - zo wordt-ie genoemd, hoewel hij uit Marokko komt - binnenkwam om z'n totoformuliertje in te leveren.

"Jij hoopt natuurlijk op boel centjes, hè?", zei de sigarenman, mild lachend, tot Ahmed. Maar in plaats van beschaafd te bedanken zei Ahmed de Turk die marokkaan is, dat hij wèl gestaakt had. Toen verdween de glimlach van onze sigarenman en hij antwoorde bars: "Ja, en daarmee gaat onze ekonomie naar de kloten. Maar dat begrijpen jullie niet, hè?"
Ahmed vatte de link niet, pakte z'n formuliertje terug en zei brutaal: "Nee, dat snap ik niet."
"Ja, zie je", zei onze eenvoudige sigarenman, "zo gaat dat nou. Ze begrijpen niet waarover het gaat. Ik ben geen racist, want ik help waar ik kan met die toto-formuliertjes, maar ze zijn werkelijk te stom om voor de duvel te dansen. Dat zie je trouwens al aan die broeken die ze dragen ..." En toen ging onze sigarenman op een krukje zitten om z'n overgebleven been wat rust te gunnen.
Maar Ahmed was niet meer te houden. "Ik weet precies waarom we gestaakt hebben."

De sigarenman stond weer op en reageerde woedend. "Ze hebben totaal geen inzicht in zaken die voor ons zonneklaar zijn. En die stakers ook niet. Of het nou wagenbestuurders, turken, chinezen of havenarbeiders zijn..."
De mensen in het winkeltje knikten verontwaardigd en instemmend.

"En de rechter ...", zei een oudere mevrouw.
"Ja, hoe vind je dat, zelfs de rechter ...", zei een heer met De Telegraaf.
"Geschoffeerd is de rechter", zei onze sigarenman en hij voegde er aan toe dat dàt helemaal onvergeeflijk en kloterig was.
Toen brak het licht debiele kleindochtertje van onze sigarenman, die op een bijzonder schooltje zat waarvan de subsidie kortelings is ingetrokken, het ijs. Het kind zei plots: "En de rechter zit op z'n kloten." Daarop barsten we allemaal in lachen uit. Zelfs Ahmed begreep het.

Stekeltje